บทที่ 30

บทที่ 30

"เธอพูดอย่างนั้นเหรอ... ว่านั่นคือเพื่อน ๆ ของเธอ?"

ห้องโถงรับรองด้านข้างช่างเหมือนกับสถานรับเลี้ยงเด็กขนาดใหญ่ ตั้งแต่เด็กโตอายุสิบสองปีที่กำลังนั่งอ่านหนังสือ ไปจนถึงเด็กแบเบาะที่กำลังหัดพูด

กระทั่งเด็กที่กำลังคลานไปมาบนพื้นก็ยังมี

แม้ว่าแต่ละคนจะแบ่งโซนกันอยู่ต่างคนต่างอยู่ ไม่รบกวนกันแถมยังมีพี่เลี้ยงและแม่บ้านคอยดูแลอยู่ไม่น้อย แต่แวบแรกที่เห็นก็ยังสร้างความตื่นตาตื่นใจได้พอสมควร

"ใช่แล้วล่ะค่ะ เด็กพวกนี้ก็น่ารักน่าเอ็นดูออกจะตาย ถึงจะโทรไปด่าก็ฟังไม่รู้เรื่อง อยากจะฟัดเด็กอายุสักกี่ขวบก็ได้ พอร้องไห้เดี๋ยวก็มีพี่เลี้ยงพาออกไปปลอบข้างนอก ไม่เห็นต้องรับผิดชอบอะไรเลยด้วยซ้ำ"