บทที่ 8

บทที่ 8

"ผู้ชายอกสามศอกตัวโตกันซะเปล่า เป็นลูกของใครก็รับไปสิ มัวแต่เกี่ยงกันอยู่ได้" กวนอวี๋หยิบรองเท้าส้นสูงที่จี้จิ่นโจวช่วยเกี่ยวมารับไว้ ขณะสวมก็ช้อนสายตาขึ้นคุยกับเผยหลี "น้องสาว ถ้าเธอมีปัญหาอะไรก็บอกฉันได้นะ เดี๋ยวฉันดูให้ว่าจะช่วยทำพังได้หรือเปล่า"

เผยหลี ("...") เมื่อกี้เธอพูดว่าทำพังใช่ไหม? ที่เธอได้ยินคือทำพังจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย?

กวนอวี๋ยืนทรงตัวได้ไม่ค่อยมั่นคง จี้จิ่นโจวเลยยื่นมือมาประคองเธอไว้ตามสัญชาตญาณ ทำหน้าบูดบึ้งรอจนเธอสวมรองเท้าเสร็จเรียบร้อยช้า ๆ แล้วพ่นลมหายใจฮึดฮัดก่อนจะปล่อยมือ

กวนอวี๋ยืนตั้งหลักได้มั่นคง มือข้างหนึ่งคว้าแขนเสื้อของจี้จิ่นโจว ส่วนอีกข้างคว้าแขนเสื้อผู้ช่วยกู้ เดินเฉียดผ่านหน้าพวกเขาทั้งสองคนไปแล้วหยุดฝีเท้าหันมามอง "เรื่องใหญ่กว่านี้ฉันช่วยไม่ได้หรอก เรื่องเล็ก ๆ ก็ไม่แน่ใจว่าจะอยากช่วยหรือเปล่า แต่ถ้ามีเรื่องอะไรเธอก็พูดออกมาเถอะ ยังไงซะเธอก็ไม่มีช่องทางติดต่อฉันอยู่ดี"