กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 219 หิมะตกหนักเต็มฟ้า ข้าคือประมุขผู้สูงส่ง ดอกไม้ยังมีวันบานใหม่ คนไม่มีวันหวนคืน!
"ข้าต้องการให้เขาสืบทอดตราจื่อเซียว เป็นประมุขผู้สูงส่งรุ่นต่อไปของสายธารพวกเรา!"
ภายในวัดจื่อเซียวที่ถูกหิมะปกคลุม กายธรรมดวงจิตวิญญาณเทพของฮวาหยางตู เอ่ยกับชิงเวยจื่อเช่นนี้
เมื่อได้ยินคำพูดของเจินเหรินรุ่นสุดท้ายแห่งจื่อเซียวผู้นี้ ชิงเวยจื่อก็รู้สึกโศกเศร้าในใจ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก
"องค์ชายเยว่มีพรสวรรค์ล้ำเลิศ สมควรเป็นผู้ค้ำจุนสายธารของพวกเรา"
"แต่... เจินเหรินไม่มีโอกาสที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกแล้วจริงๆ หรือ?"
เจินเหรินระดับแก่นทองคำ ทะลวงขอบเขตต่ออายุขัยได้ถึงแปดร้อยปี อยู่ได้นานสุดถึงพันปี แม้จะมรณะ ดวงจิตวิญญาณเทพก็ยังสามารถหลบหนีไป
หาร่างของสิ่งมีชีวิตอื่นเพื่อสิงสู่และเกิดใหม่ได้ มีความวิเศษมากมาย
ความหมายของชิงเวยจื่อ ก็คือต้องการให้ฮวาหยางตูสิงสู่ร่างและเกิดใหม่ เพื่อมีชีวิตที่สอง
แต่เรื่องของตัวเอง ย่อมรู้ดีที่สุด