เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 152 บทที่ 152 เก้าสุริยัน
บทที่ 152 เก้าสุริยัน
เมื่อค่ายกลกักเทพถูกเปิดใช้งานแล้ว ก็ทำได้เพียงรอให้มันหยุดทำงานลงเองเท่านั้น แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาจสั่งยกเลิกได้โดยตรง ยามนี้หนานกงเวิ่นเทียนจึงรู้สึกเสียใจอย่างหาที่สุดมิได้ที่ตนเองนำค่ายกลนี้ออกมาใช้
"ดูท่าเจ้าจะนึกเสียใจแล้ว ทว่าน่าเสียดาย มันไร้ประโยชน์!"
ตูม!
ร่างแยกพิภพพุ่งทะยานเข้าไปในพริบตา ซัดหมัดออกไปหนึ่งหมัดจนห้วงมิติบังเกิดรอยแตกสลาย
เมื่อมองดูหมัดนี้ที่ซัดตรงเข้ามา หนานกงเวิ่นเทียนก็กัดฟันแน่น ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นเยียบ "หากข้าต้องตาย พวกเจ้าก็อย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอด!"
หวึ่ง!
ร่างกายของเขาพลันเริ่มขยายพองขึ้นในชั่วพริบตา ปราณฟ้าดินทั้งหมดภายในค่ายกลกักเทพต่างหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของเขา จนทำให้สภาวะร่างกายพุ่งขึ้นถึงขีดสุดในทันที
"ระเบิดตัวเองงั้นหรือ มิสู้ข้าก็มาร่วมด้วยอีกคนเล่า!" ฉินเฟิงเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา