กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 334 การคิดเอาใจเขามาใส่ใจเรา
“จ้วง นายยังจำที่ฉันเคยบอกได้ไหมว่า เราจะไปสู้กับพวกมันในถิ่นของพวกมันไม่ได้เด็ดขาด”
ตอนนี้พวกมันสร้างห้องนิรภัยอันนี้ขึ้นมา เพื่อให้คนส่วนใหญ่เผลอเอาความสนใจไปจดจ่ออยู่กับการหาทางเจาะห้องนิรภัยนี้เข้าโดยไม่รู้ตัว วิธีนี้เท่ากับลากเอาศัตรูส่วนใหญ่ตกลงไปในหลุมพราง แล้วต้อนให้เข้าไปอยู่ในถิ่นของพวกมันเรียบร้อย
“ทุกคนพากันไปรบราฆ่าฟันกับห้องนิรภัย แต่พวกมันกลับไปนั่งลอยชายแอบมองดูเรื่องสนุกนี้อยู่เงียบๆ ในมุมมืด”
“เสี่ยวไห่ นายหมายความว่า… ห้องนิรภัยนี่มันคือเหยื่อล่อว่างั้น?”
“ฉันว่าเปอร์เซ็นต์สูงมากนะที่มันจะเป็นแบบนั้น พวกมันสร้างห้องนิรภัยนี้ขึ้นมาไม่ได้มีไว้ป้องกันใครหรอก แต่ตั้งใจเอาไว้ต้มตุ๋นคน เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของศัตรูต่างหากเล่า”
“ตีเฉียงเข้าเมืองหลวง ลักลอบข้ามเสียงอู๋เจียง?!”
“ใช่แล้ว แต่ไม่ได้มีแค่นั้นหรอกนะ!” อันเสี่ยวไห่สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วลุกขึ้นยืน “จ้วง ตอนที่นายรู้ว่ามีห้องนิรภัยแบบนี้อยู่ ปฏิกิริยาแรกในหัวของนายคืออะไร? สิ่งแรกที่นายคิดถึงคืออะไรวะ”
“ปฏิกิริยาแรกของฉันก็คือ… จะเปิดมันยังไงวะ?…… แล้วก็ต้องหาวิธีขนของข้างในออกไปยังไงต่อ ใช่สิ มีห้องนิรภัยใหญ่ขนาดนี้ ข้างในต้องซ่อนสมบัติมหาศาลไว้แน่ๆ”