กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 333 แบบนี้กำลังจะทำอะไรกันแน่
อาจารย์ของคุนจี้พาคุนจี้จากไปแล้ว โดยไม่ได้รั้งรอกล่าวคำอำลาแม้แต่วินาทีเดียว
แผนการดูเหมือนจะก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งขั้นแล้ว
อันเสี่ยวไห่นั่งอยู่ในถ้ำ มองดูท้องทะเลที่มืดสนิท เขานำเบาะแสทั้งหมดมาเรียบเรียงใหม่อีกรอบ แม้กระทั่งเผื่อใจคิดเผื่อกรณีที่อาจารย์ของคุนจี้แกล้งทำเป็นสวามิภักดิ์เอาไว้ด้วย แล้วทำการปรับรายละเอียดของแผนการใหม่อีกรอบ
พอดึงสติตื่นขึ้นมาจากภวังค์ ฟ้าก็สว่างจ้าขึ้นมาอีกรอบแล้ว
อันเสี่ยวไห่ยิ้มเจื่อนๆ ด้วยความขมขื่น ค่อยๆ พยุงร่างที่หมดเรี่ยวหมดแรงคลานลุกขึ้นมาจากพื้น ท้องไส้ของเขาหิวกิ่วจนแผ่นหลังแทบจะติดหน้าอกอยู่แล้ว
“เรื่องปากท้องนี่มันเรื่องใหญ่จริงๆ แฮะ…” อันเสี่ยวไห่แหงนหน้าถอนหายใจยาว พานจ้วงจ้วงไม่อยู่ ทำให้เรื่องกินกลายเป็นปัญหาใหญ่ไปเลย คิดถึงหมอนั่นชะมัด
สิ่งที่ทำได้ต่อไปก็มีแค่การรอคอย