กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 301 ยิ่งเดินยิ่งไกลห่าง
“เฮ้ย ต้าเกอต้า เมื่อกี้ท่าทางนายเท่ระเบิดไปเลยว่ะ!……”
“มือถือก้อนอิฐ เล่าให้ฟังหน่อยสิ เมื่อกี้เจอสถานการณ์แบบนั้น นายทำยังไงถึงได้นิ่งสงบขนาดนั้นได้วะ?……”
“มือถือก้อนอิฐ เฮ้ย! นายสังเกตเห็นสายตาที่ลูกน้องพวกนั้นมองนายตอนนี้ป่ะ เหมือนกับที่ฉันบูชานายตอนแรกเป๊ะเลย โคตรจะศรัทธาเลยว่ะ!……”
“หุบปากเน่า ๆ ของแกไปซะทีเถอะวะ!”
อันเสี่ยวไห่ถลึงตาใส่สวีเทียนโย่วด้วยความหมั่นไส้ ตั้งแต่มาถึงคลินิกเล็ก ๆ นี่ หมอนี่พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุดปากเลยสักนิด
“รับทราบครับมือถือก้อนอิฐ ผมหุบปากก็ได้!” สวีเทียนโย่วยกมือขึ้นทำท่ารูดซิปปากตัวเองแบบเวอร์วัง “ขอพูดอีกแค่ประโยคเดียวได้ป่ะ?”
“มีอะไรก็รีบพ่นออกมา!” อันเสี่ยวไห่สวนกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ช่วงนี้ในใจเขารู้สึกหงุดหงิดพลุ่งพล่านแปลก ๆ
“ตอนเริ่มแรกสุดในที่เกิดเหตุมีตำรวจอยู่ด้วย ตั้งสามคนแน่ะ!” สวีเทียนโย่วชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้วแล้วพูดขึ้น
“ไอ้สามคนที่ยืนอยู่ตรงขอบลานกว้างนั่นน่ะเหรอ?”