กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 295 สวีเทียนโย่วคนนี้นี่น่ารำคาญชะมัด
“จ้วง เปลี่ยนให้ฉันเฝ้าต่อเอง”
ตี 5 เป๊ะ อันเสี่ยวไห่ตื่นขึ้นมา โชคดีที่อยู่ข้างในตึกไม่มีลม ไม่อย่างนั้นตื่นมาคงได้เป็นหวัดเข้ากระดูกแน่ๆ
นี่คือตึกสำนักงานที่สร้างเสร็จโครงสร้างแล้ว ระบบน้ำไฟน่าจะเดินเรียบร้อยหมดแล้ว เหลือแค่ตกแต่งภายในอย่างเดียว แต่ไม่รู้ทำไมโครงการก่อสร้างถึงได้หยุดชะงักลงกลางคันแถมไม่มีคนเฝ้าดูแลอีกต่างหาก ที่นี่จึงกลายเป็นจุดซุ่มสังเกตการณ์ที่ทำเลดีสุดยอดไปโดยปริยาย
พานจ้วงจ้วงยังคงจดจ้องมองตรงไปยังทางเข้าออกลานจอดรถตึกชุยเฟิงแทบไม่กะพริบตา ทั้งที่ตกลงกันไว้ว่าจะผลัดกันเฝ้าคนละหนึ่งชั่วโมงแท้ๆ แต่หมอนี่กลับยืนเฝ้าอยู่รวดเดียวทั้งคืนเลย
“ไม่ต้องหรอก ให้ฉันเฝ้าต่อเถอะ สภาพร่างกายฉันยังไหว นายพักผ่อนต่ออีกหน่อยเถอะ เดี๋ยวพอรถของพวกมันโผล่มา ค่อยฝากพวกนายช่วยสะกดรอยตามต่อ เพราะฉันขับรถไม่เป็นซะหน่อยนี่นา”
พานจ้วงจ้วงส่ายหัวปฏิเสธ สายตายังคงไม่ละไปไหน
อันเสี่ยวไห่หันกลับไปมองสวีเทียนโย่วที่นอนหงายเหยียดยาวอยู่บนแผ่นกันความชื้น