กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 272 โดนปาดหน้าเค้กซะแล้ว
“เปล่าครับ ผมจะไปหาเรื่องเจ้าเล่ห์อะไรร้ายกาจได้ยังไงกันเล่า! ผมไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย! ผมแค่รู้สึกว่าหัวหน้าหน่วยโจวนี่ช่างองอาจผึ่งผายเหลือเกิน นับถือๆ!”
“นับถือหัวแกสิ!” โจวเหมิ่งฟาดมือลงบนหัวอันเสี่ยวไห่โป๊กใหญ่ “ไอ้เด็กแสบเอ๊ย ฉันรู้จักนิสัยแกดีซะยิ่งกว่าอะไร! พอเห็นลูกตากลิ้งกลอกไปมาแบบนี้ทีไร รู้ทันทีเลยว่าแกต้องกำลังแอบคิดวางแผนชั่วร้ายอะไรอยู่อีกแน่ๆ!”
ว่ามา แกกำลังคิดอะไรอยู่วะ?“”
“ไม่ได้คิดจริงๆ นะครับ! เมื่อกี้ผมแค่กำลังจินตนาการภาพตอนที่หัวหน้าหน่วยโจวขับเรือสปีดโบ๊ท ควบตะบึงโลดแล่นอยู่บนผืนท้องทะเลด้วยความองอาจเกรียงไกรต่างหากล่ะครับ!”
“ไอ้เด็กเวรนี่!” โจวเหมิ่งตบใส่อันเสี่ยวไห่อีกที แต่เห็นได้ชัดเลยว่า บนใบหน้าของเขากำลังฉายแววความภาคภูมิใจพึงพอใจแบบสุดๆ
โจวเหมิ่งไม่ได้คาดคั้นเอาความต่อในเรื่องนี้ แต่หันมาเปิดปากชวนอันเสี่ยวไห่พูดคุยถึงรายละเอียดของการปะทะกันในวันนั้นแทน
โจวเหมิ่งเล่าไปพ่นน้ำลายแตกซ่านไป ส่วนอันเสี่ยวไห่ก็สวมบทบาทเป็นแฟนคลับผู้คลั่งไคล้ ทำหน้าตาชื่นชมสุดขีด เงยหน้าฟังอยู่ข้างๆ อย่างตั้งอกตั้งใจ แต่ใจจริงล่องลอยไปถึงไหนต่อไหนแล้ว
โจวเหมิ่งร่ายยาวติดต่อกันนานกว่าครึ่งชั่วโมงเต็ม ทำให้อันเสี่ยวไห่ต้องรักษาร่างกายให้อยู่ในท่าตั้งใจฟังแบบนั้นนานกว่าครึ่งชั่วโมงเช่นกัน
เมื่อย... แต่คุ้มค่าสุดๆ! อย่างน้อยๆ ก็ทำให้โจวเหมิ่งสนุกสนานสำราญใจ ท่าทีที่ปฏิบัติต่ออันเสี่ยวไห่เลยดูอบอุ่นเป็นกันเองขึ้นมาตั้งเยอะ