กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 253 วิธีการของพวกเขานี่ใช้ดีจริงๆ แฮะ
หลังจากแยกย้ายกับอาหั่ว เวลาเกือบจะถึงมื้อเย็นแล้ว อันเสี่ยวไห่ขี่มอเตอร์ไซค์มุ่งหน้าไปยังชุมชนแออัดกลางเมืองอีกแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้กับหมู่บ้านไห่เหวย
จอดรถไว้ข้างนอกชุมชน สวมหน้ากากอนามัย ดึงฮู้ดเสื้อคลุมขึ้นมาคลุมศีรษะให้มิดชิด มั่นใจว่าไม่มีใครสะกดรอยตามมาแล้ว อันเสี่ยวไห่ก็พุ่งพรวดหายเข้าไปในตรอกซอกซอยเล็กๆ ของชุมชนแออัดกลางเมืองทันที
อันเสี่ยวไห่เดินเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาในชุมชนแออัดกลางเมืองอยู่สักพัก ในที่สุดก็มุดเข้าไปในตึกแห่งหนึ่ง เดินขึ้นไปที่หน้าห้องพักบนชั้น 3 แล้วเคาะประตูห้องด้วยจังหวะพิเศษที่ไม่เหมือนใคร
ผ่านไปไม่นานประตูก็ถูกเปิดออก อันเสี่ยวไห่แทรกตัวเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว
“ฉันยังไม่ได้กินข้าวกลางวัน เลยซื้อข้าวกล่องเดลิเวอรีติดมือขึ้นมาด้วย นายจะกินด้วยกันสักหน่อยไหม?”, หวังเถี่ยจวินเอ่ยถามพลางตักข้าวเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ
“เยี่ยมไปเลย พอดีเลย ฉันก็ยังไม่ได้กินข้าวกลางวันเหมือนกัน”, อันเสี่ยวไห่นั่งลง คว้าข้าวกล่องมาเปิดกินบ้าง
กับข้าวรสชาติดีทีเดียว ติดตรงที่เผ็ดไปนิด กินไปได้สักพักอันเสี่ยวไห่ก็เหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้า
“ทำแบบนี้มันจำเป็นจริงๆ เหรอเนี่ย?”, หวังเถี่ยจวินกินข้าวเสร็จ ยกน้ำซุปขึ้นซดอึกหนึ่ง แล้วเอ่ยถามขึ้นมา
“จำเป็นสิ”, อันเสี่ยวไห่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง “ฉันรู้สึกว่าวิธีการของแก๊งเหยี่ยวทะเลนี่เข้าท่าดีนะ หน้าฉากอย่าง หลังฉากอย่าง เผลอแป๊บเดียวก็โดนพวกมันหลอกเอาซะแล้ว”