กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 252 จริงๆ แล้วคุณน่าจะเชื่อใจผมมากกว่านี้
ท่าเรือร้างริมทะเล
อันเสี่ยวไห่กับอาหั่วพิงตัวอยู่กับหลักผูกเรือ เหม่อมองใบเรือที่อยู่ไกลออกไป ทั้งสองคนรักษาท่านี้ไว้อยู่สักพักใหญ่แล้ว
“นายเป็นอะไรไปเหรอ?” อาหั่วเอียงศีรษะถามอันเสี่ยวไห่ แสงแดดสาดส่องลงบนเส้นผมของเขา เคลือบเส้นผมด้วยประกายสีทองจางๆ
“อะไรเหรอที่ว่าผมเป็นอะไร?” อันเสี่ยวไห่ชะงักไปนิด เอียงศีรษะมองอาหั่วแล้วถามกลับ
“อาการของนายวันนี้ดูแปลกๆ นะ ฉันรู้สึกว่านายควรจะดีใจตื่นเต้นสักหน่อยสิ แต่ทำไมกลับทำหน้าหดหู่ใจคอไม่ดีเอาซะเลย เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”
“ไม่มีอะไรหรอก...” อันเสี่ยวไห่สูดหายใจเข้าลึกๆ “ผมแค่บังเอิญได้ยินเรื่องเศร้าเรื่องหนึ่งมาเท่านั้นเอง”
“เรื่องเศร้าเหรอ...” อาหั่วหัวเราะเบาๆ หันไปมองท้องทะเล “เรื่องเศร้ามีตั้งเยอะแยะ เรื่องที่ทำให้นายซึมเศร้าได้ขนาดนี้ คงต้องเป็นเรื่องที่เศร้ามากๆ แน่เลย”
“นั่นสิ เศร้ามากแถมยังจนปัญญาด้วย” อันเสี่ยวไห่ถอนหายใจเบาๆ ก้มหน้าลง
“เรื่องเมื่อวาน ฝีมือของนายใช่ไหม?” ผ่านไปครู่ใหญ่อาหั่วถึงเอ่ยถามเบาๆ