ตอนที่ 218 แสร้งโง่จนเป็นนิสัย

ตอนที่ 218 แสร้งโง่จนเป็นนิสัย

“ฉันเห็นลูกพี่ล้มลงไปนอนกับพื้น ร่างกายของเขาบิดเบี้ยวผิดรูป กำลังดิ้นรนทุรนทุรายสุดชีวิต สองมือพยายามตะกุยคอตัวเองเอาเป็นเอาตาย ราวกับมีคนกำลังบีบลำคอเขาไว้แน่นไม่มีผิด!”

ตอนที่อาไท่พูดประโยคเหล่านี้ สองมือก็อดไม่ได้ที่จะโบกไม้โบกมือเลียนแบบท่าทางดิ้นรนของเหล่าเมิ่ง แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวความหวาดกลัวนั้นชัดเจนราวจับต้องได้

“ส่วนคนสองคนที่คอยติดตามลูกพี่มาตลอด เหมือนว่าจะไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรเลยสักนิด พวกเขาเดินเข้าไปหาลูกพี่แบบไม่รีบร้อน จนกระทั่งเดินไปถึงตัวลูกพี่”

พวกเขาก็แค่ยืนอยู่ข้างๆ ลูกพี่ มองดูเขาดิ้นรนทุรนทุรายอยู่บนพื้น ราวกับกำลังมองลูกสุนัขที่กำลังดิ้นรนรอความตายตัวหนึ่ง

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว ลูกพี่ก็แน่นิ่งไปเลย แน่นิ่งไม่มีเสียงตอบรับใดๆ อีกต่อไป ในตอนนั้นเอง อยู่ๆ ก็มีคนอีกสองคนเดินมาจากทางปลายตรอก พวกเขาลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่มาด้วยใบหนึ่ง