กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 216 ความซวยโผล่มาแจ็คพอตอีกแล้ว
“เสี่ยวไห่ ขอบใจนะ!”
หยางหย่วนปิงเดินเคียงข้างอันเสี่ยวไห่มาเงียบ ๆ ร่วมสิบนาที ก่อนจะเอ่ยปากพูดคำขอบคุณออกมาดื้อ ๆ
อันเสี่ยวไห่หัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป
“เสี่ยวไห่ มีบางเรื่อง… ฉันควรจะบอกนายตั้งแต่แรก แต่ว่า…”
“หัวหน้าแผนกหยาง เลิกพูดเถอะครับ!” อันเสี่ยวไห่พูดตัดบทหยางหย่วนปิงขึ้นมาก่อน “พูดจริง ๆ นะ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น เรื่องพวกนั้นมันไม่สำคัญแล้ว!”
“เรื่องอื่นผมจำไม่ได้หรอก จำได้แค่คืนนั้นคืนหนึ่ง คุณเมาแอ๋ไม่มีสติวิ่งโร่มาหาผมถึงห้องพักผู้ป่วย แล้วบอกผมว่ามีคนกำลังจะปล่อยข่าวลือเล่นงานผม”
“รู้ไหมครับ? ตอนนั้นผมโคตรจะลุกลนเลยล่ะ!”
“ไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหน หรือเรื่องอะไรก็ตาม ถ้ามันพุ่งเป้ามาที่ตัวผมคนเดียว ผมโนสนโนสินอยู่แล้ว แต่พอพวกมันบังอาจมากระตุกหนวดเสือเอาเรื่องครอบครัวผมเข้ามาเอี่ยวด้วย ยอมรับเลยว่าผมเริ่มสติแตกนิด ๆ แล้วเหมือนกัน”
“เพราะงั้นแหละ ตอนนั้นผมถึงได้เอ่ยปากขอร้องหัวหน้าแผนกหยาง ช่วยถ่วงเวลาให้อีกสักระยะ แล้วคุณก็รับปากทันทีโดยไม่ลังเลเลยสักนิด”