ตอนที่ 173 ความน่าสะพรึงกลัว

ตอนที่ 173 ความน่าสะพรึงกลัว

คุนจี้ ช่วงนี้ทำไมถึงไม่เห็นนายหยิบกีตาร์มาเล่นเลยล่ะ? ก่อนหน้านี้ก็มาตื๊อให้ฉันสอนให้ พอสอนให้แล้ว ซื้อกีตาร์มาให้แล้ว แต่นายดันไม่ยอมเล่นซะงั้น

ลูกพี่ ผมรู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่แนวนี้เลยว่ะ เล่นกีตาร์นี่มันยากเป็นบ้าเลย เรียนยังไงก็เรียนไม่เข้าใจสักที แล้วอีกอย่าง ใครจะไปรู้ว่าการเล่นกีตาร์มันจะทำให้เจ็บนิ้วด้วยเล่า

ไอ้หมอนี่… อันเสี่ยวไห่ส่ายหัวหัวเราะแห้งๆ คุนจี้ไม่ใช่ว่าเรียนเล่นกีตาร์ไม่ได้หรอก แต่ไอ้หมอนี่กลัวเจ็บนิ้วกลัวจะไปกระทบกับอาชีพมือขโมยของตัวเองต่างหากล่ะ

แม่บอกผมไว้ว่า คนเราทุกคนควรจะมีทักษะติดตัวไว้บ้างสักอย่าง เวลาเบื่อๆ จะได้เอาไว้จรรโลงจิตใจ แต่ผมมันโง่เง่าเต่าตุ่นซะเหลือเกิน โตจนป่านนี้แล้ว นอกจากวิชาลักเล็กขโมยน้อยก็ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง

คำพูดของคุนจี้ทำให้อันเสี่ยวไห่รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาในใจ

คุนจี้ ฉันว่ามีทักษะอย่างหนึ่งน่าจะเหมาะกับนายดีนะ

อะไรเหรอครับ? แววตาของคุนจี้เป็นประกายสว่างวาบขึ้นมาทันที เรื่องที่ลูกพี่พูดไม่มีทางผิดเพี้ยนอยู่แล้ว

การถ่ายภาพ

ถ่ายภาพเหรอ? ถ่ายทำหนังน่ะเหรอ?