ตอนที่ 172 ไม่สะใจพอรึไง

ตอนที่ 172 ไม่สะใจพอรึไง

“ช่วงนี้พวกเรามีโอกาสดีมากที่จะเข้าไปตีสนิทกับกัวเสียงสุ่ย แต่ดันมีปัญหาแทรกซ้อนขึ้นมาเสียก่อน”

ตึกแถวตรงคณะกรรมการหมู่บ้านสุ่ยเหวย ชั้นหนึ่งกับชั้นสองเดิมทีเปิดเป็นตลาดสดขนาดย่อม แต่ช่วงนี้ตลาดสดแห่งนั้นดำเนินกิจการต่อไม่ไหวเลยต้องปิดตัวลงไป ทางกัวเสียงสุ่ยกับพวกก็เลยกะว่าจะปล่อยเช่าพื้นที่ตรงนั้นต่อ

คนของเราก็เลยคิดจะอาศัยโอกาสนี้เข้าไปติดต่อขอเช่าพื้นที่ตรงนั้น เพื่อที่จะได้หาข้ออ้างเข้าหาพวกกัวเสียงสุ่ยได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย

อันที่จริงเรื่องนี้ตกลงกันเกือบจะลงตัวอยู่แล้วเชียว แต่พอถึงขั้นตอนใกล้จะเซ็นสัญญา ดันเกิดเรื่องพลิกผันกะทันหันขึ้นมาเสียก่อน

“กัวเสียงสุ่ยกลับคำขึ้นมาดื้อๆ คนของเราแอบไปสืบรู้มาว่า ที่แท้มีลูกน้องคนสนิทคนหนึ่งของกัวเสียงสุ่ยอยากจะได้พื้นที่ตรงนั้นไปเปิดร้านทำธุรกิจเหมือนกัน เรื่องนี้ก็เลยทำท่าว่าอาจจะต้องล่มไม่เป็นท่า”

“งั้นหมายความว่า หัวหน้าหวังอยากให้ผมช่วยหาทางจัดการเคลียร์ลูกน้องของกัวเสียงสุ่ยคนนั้นให้ราบคาบ ใช่ไหมครับ?”

“ใช่แล้ว ทำได้ไหม?”

“หึๆ!”, อันเสี่ยวไห่แทบจะกรอกตาเป็นเลขแปด “ภารกิจนี่มันช่างง่ายดายปานปอกกล้วยเข้าปากจริงๆ เลยนะเนี่ย!”

“เรื่องนี้… พวกเรารู้ดีว่ามันค่อนข้างยากเอาการอยู่ แต่โอกาสทองแบบนี้ถ้าพลาดพลั้งหลุดมือไปแล้ว ก็ไม่รู้ว่าชาตินี้ชาติดไหนจะได้เจอโอกาสดีๆ แบบนี้อีก”