ตอนที่ 160 มีแต่ความเย็นชา

ตอนที่ 160 มีแต่ความเย็นชา

อันเสี่ยวไห่เบี่ยงตัวหลบ ตั้งใจจะมองหาเจ้าของเงาร่างนั้นให้ชัดเจน แต่พอชะงักไปแค่แวบเดียว คนผู้นั้นก็หายลับไปเสียแล้ว

“ขอโทษนะคะ ใช่คุณอันเสี่ยวไห่หรือเปล่าคะ?” เสียงของผู้หญิงดังขึ้นอีกครั้ง ตอนนี้เธอเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างหลังอันเสี่ยวไห่แล้ว

อันเสี่ยวไห่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วหมุนตัวหันกลับไปมอง

เหวยลี่ลี่ ดูภายนอกอายุอานามน่าจะราวๆ ยี่สิบแปดยี่สิบเก้าปี ความประทับใจแรกที่เธอทิ้งไว้คือความเรียบร้อยสุภาพ เส้นผมถูกหวีรวบเก็บไว้อย่างเนี้ยบกริบ สวมชุดกี่เพ้าสีดำ บนศีรษะประดับด้วยดอกไม้สีขาว และที่แขนคาดปลอกแขนไว้ทุกข์สีดำ

เด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเด็กมัธยมปลายคนหนึ่งยืนประคองเหวยลี่ลี่อยู่ข้างกาย บนแขนก็คาดปลอกแขนไว้ทุกข์สีดำเช่นกัน คนนี้น่าจะเป็นอันเหวยอีตามที่เคยได้ยินมาแน่ๆ

ถึงแม้ว่าภาพลักษณ์ของสองแม่ลูกคู่นี้จะสร้างความรู้สึกที่ดีไม่น้อย แต่พอหวนนึกถึงใบหน้าที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนและเส้นผมที่เริ่มแซมขาวของเฉินสุ่ยเฟินแล้ว เปลวเพลิงความโกรธในใจของอันเสี่ยวไห่ก็พวยพุ่งขึ้นมาเป็นระลอก