กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 152 กวางน้อยกับนายพราน
ความเงียบงันยาวนาน……
แสงยามเย็นสาดส่องผ่านช่องว่างของตาข่ายพรางตัวสาดกระทบลงมา ก่อเกิดเป็นหยดละอองแสงสีทองกระจัดกระจาย
อันเสี่ยวไห่เงยหน้าขึ้นมองเห็น 073 นั่งนิ่งไม่ไหวติง สายตาของเขายังคงทอดมองตรงไปยังอ่าวเบื้องหน้า แสงสีทองที่ส่องระยิบระยับทำให้ร่างของเขาดูเลือนรางราวกับภาพฝัน
“ผมเข้าใจแล้ว ขอบคุณมากครับ!” ครู่ใหญ่ผ่านไป ในที่สุดอันเสี่ยวไห่ก็พยักหน้ารับแล้วเอ่ยเบาๆ
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ความขอบคุณมีแต่จะยิ่งเพิ่มความรู้สึกผิดในใจของนายพราน ทำให้เขาเจ็บใจตัวเองที่ยังเก่งกาจไม่พอ ทั้งที่ใช้เวลาตั้งนานขนาดนี้แล้ว แต่กลับยังจัดการปีศาจตนนั้นไม่ได้”
“ผมไม่คิดแบบนั้นหรอกครับ ไม่ใช่เพราะนายพรานเก่งไม่พอ แต่เป็นเพราะปีศาจมันเจ้าเล่ห์เพทุบายต่างหาก นายพรานต้องคอยปกป้องคุ้มครองผืนป่าทั้งผืน เลยมีห่วงภาระผูกพันรบกวนจิตใจ ในขณะที่ปีศาจกลับทำตามอำเภอใจได้ทุกอย่าง”
“การทำลายล้างมันง่ายกว่าการสร้างใหม่อยู่เสมอนี่ครับ”