ตอนที่ 136 เป็นแค่การคาดเดา

ตอนที่ 136 เป็นแค่การคาดเดา

แกหยุดอยู่ตรงนั้นเลย!

เสียงตะโกนดังขึ้นมาจากข้างหลัง เป็นเสียงของหวังเถี่ยจวินนั่นเอง

หัวใจของอันเสี่ยวไห่คลายความกังวลลงไปได้กว่าครึ่งในพริบตา จะให้หยุดเดินยังไงไหว อย่างน้อยก็ต้องเล่นละครตบตากันหน่อยสิ อันเสี่ยวไห่เลยซอยเท้าวิ่งหนีต่อด้วยความเร็วเต็มที่

ทั้งสองคนวิ่งไล่กวดกันอยู่แบบนั้น วนไปวนมารอบนิคมอุตสาหกรรมร่วมสิบนาทีเต็ม

หวังเถี่ยจวินโกรธจนปอดแทบระเบิด ไอ้เด็กนี่! ทำไมถึงอึดถึกทนวิ่งเก่งอะไรขนาดนี้วะเนี่ย? พอได้แล้วมั้ง ถ้ายังวิ่งต่ออีกนิด สงสัยเขาต้องวิ่งตามไม่ไหวแน่ๆ แล้ว

อันเสี่ยวไห่เองก็เหนื่อยหอบจนแทบจะเป็นลมตายเหมือนกัน ไม่นึกเลยว่าหัวหน้าหน่วยหวังคนนี้อายุอนามก็ไม่น้อยแล้ว แต่พละกำลังจะยังดีเยี่ยมขนาดนี้!

แต่ช่วยไม่ได้ เพื่อการแสดงก็ต้องทำให้มันสมจริงทุกกระบวนท่า

อันเสี่ยวไห่หันกลับไปมองแวบหนึ่ง หวังเถี่ยจวินยังคงก้าวเท้าตามหลังมาเงียบๆ กำลังคิดอยู่พอดีว่าควรจะผ่อนความเร็วลงหน่อยดีไหม จู่ๆ เท้าเจ้ากรรมก็ดันไปสะดุดเข้ากับอะไรเข้าสักอย่าง ทำให้ตัวเขาคะมำล้มคว่ำหน้าลงไปเต็มๆ