กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 92 เรียกว่าโชคดีในความโชคร้ายงั้นเหรอ?
“ผู้กำกับการครับ หมอนี่มันคนไหนกันวะเนี่ย ทำไมถึงได้วางท่าทางกร่างขนาดนี้? คนของหน่วยความมั่นคงเหรอ?”, หวังเถี่ยจวินเดินดุ่มๆ เข้าไปหาโจวเจิ้งกั๋วที่หลบมุมอยู่ในห้องประชุม แล้วพ่นคำถามใส่หน้าทันที
“โธ่เว้ย นายจะไปซักไซ้ไล่เลียงอะไรนักหนารู้มากไปแล้วมันได้ประโยชน์อะไรขึ้นมาเล่า? เรื่องไม่เป็นเรื่องหาใส่ตัวซะเปล่าๆ ให้มันน้อยๆ หน่อย แกก็อายุอานามป่านนี้แล้ว ทำไมยังทำตัวหัวร้อนเป็นเด็กๆ ตื่นตูมไปได้ทุกเรื่องอยู่เรื่อยเลยฟะ!”
โจวเจิ้งกั๋วกำลังยืนชงชาอยู่พอดี โดนหวังเถี่ยจวินพุ่งพรวดเข้ามาขัดจังหวะกระทันหันจนสะดุ้งโหยง เกือบทำแก้วชาในมือหล่นแตกกระพื้น
“สหายรุ่นเก๋าอย่างคุณทำแบบนี้ได้ยังไง มีที่ไหนเขาเป็นผู้อำนวยการกันแบบนี้! ผมเป็นคนของคุณนะเว้ย ทำงานร่วมหัวจมท้ายกันมาตั้งกี่ปี แค่นี้ยังจะมาทำหวงกั๊กไม่ยอมปริปากบอกความจริงกับผมสักคำเลยรึไง?”, หวังเถี่ยจวินยังคงตามตื๊อไม่เลิกรา