เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 26 ทุกอย่างแล้วแต่ฟ้าดิน
อันเสี่ยวไห่นอนพักฟื้นอยู่บนเตียงคนไข้ต่ออีกสองวัน แม้ว่าแขนจะยังพันด้วยผ้าพันแผลหนาเตอะ แต่อันเสี่ยวไห่รู้สึกว่าตัวเองดีขึ้นเยอะแล้ว
แผลทะลุที่เห็นแล้วน่ากลัวนั่นความจริงไม่ได้รุนแรงอะไร ที่รุนแรงจริงๆ คือกระดูกที่แขนต่างหาก แต่เรื่องนี้ต้องใช้เวลาพักรักษาตัวนานพอสมควร ไม่มีทางหายดีเป็นปลิดทิ้งได้ภายในเวลาไม่กี่เดือนหรอก
คำนวณเวลาดูแล้ว อันเสี่ยวไห่นอนซมอยู่บนเตียงเกือบๆ 10 วันแล้ว ได้เวลาลุกขึ้นมาขยับเนื้อขยับตัวเสียที
อันเสี่ยวไห่กำลังจะเอ่ยปากบอกให้ผู้คุมพาไปที่ห้องอ่านหนังสือ เถียนเฉียวกวงก็โผล่มาพอดีราวกับรู้ใจ เขาตั้งใจเอาของมาให้อันเสี่ยวไห่
วันนั้นอันเสี่ยวไห่ยังไม่ทันได้หยิบของที่แม่ส่งเข้ามาให้ เถียนเฉียวกวงก็ช่วยรับมาไว้ก่อนแล้ว นอกจากเสื้อผ้าและเครื่องนอนสำหรับหน้าหนาวแล้ว ยังมีเงินสดอีก 400 หยวนกับจดหมายอีกหนึ่งฉบับ