ตอนที่ 25 ความรู้สึกอันยอดเยี่ยม

ตอนที่ 25 ความรู้สึกอันยอดเยี่ยม

การหลับตาคิดเป็นนิสัยที่อันเสี่ยวไห่ทำจนชิน ในความมืดมิดนั้น ตาข่ายผืนใหญ่ที่ถักทอขึ้นด้วยแสงและเงาจากจินตนาการ สว่างไสวเจิดจ้าเป็นพิเศษ

คนที่ยื่นมีดให้เขาตอนตะลุมบอนคราวนั้น อันเสี่ยวไห่พอจะเดาออกคร่าวๆ แล้ว

เจี่ยนหลงกับพวกคนของมันน่าสงสัยที่สุด

เจี่ยนหลงเป็นคนเสียหย่ง หมู่บ้านเสียหย่งก็อยู่ใกล้ๆ กับหมู่บ้านอาผอเจี่ยว

แนวชายฝั่งแถบนั้นเกิดจากหาดหินขรุขระ หน้าผาสูงชัน และอ่าวอีกหลายแห่ง

หมู่บ้านริมทะเลมักจะเลือกตั้งอยู่แถวๆ อ่าว เพราะนอกจากบรรยากาศจะดี อากาศน่าอยู่แล้ว ยังช่วยกันคลื่นลมแรงได้เป็นอย่างดีอีกด้วย

ช่วงเว้าตรงกลางของอ่าวมักจะเรียกว่า ‘หย่ง’ หรือ ‘ชง’ ส่วนแหลมที่ยื่นออกไปทั้งสองข้างก็จะเรียกว่า ‘เจี่ยว’