กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 7 การรอคอยและความหวัง
“ไอ้หนู ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง!” หวังเถี่ยจวินโมโหจัดจนต้องหมุนกระจกรถลงแล้วตะคอกใส่ ถ้าเมื่อกี้เขาเหยียบเบรกช้าไปแค่นิดเดียว ป่านนี้คงชนเข้าเต็มเปาแล้ว
เด็กหนุ่มที่มายืนขวางทางผิวคล้ำผอมแห้ง ตัวไม่สูง ผมหนาดกและหยิกเป็นลอนธรรมชาติ ดูจากสีหน้าและท่าทางแล้วไม่เหมือนพวกจิ๊กโก๋
มาทำตัวผลีผลามแบบนี้ หวังเถี่ยจวินย่อมต้องโมโหเป็นธรรมดา
“ผมมาหาหัวหน้าหวังเถี่ยจวิน หน่วยปราบปรามยาเสพติดครับ” พานจ้วงจ้วงพูดเสียงเบา
“หาฉันเหรอ” หวังเถี่ยจวินชะงักไป
หวังเถี่ยจวินนึกขึ้นได้ ตอนกลางวันเหมือนจะมีคนบอกเขาว่ามีเด็กหนุ่มอายุราวๆ สิบแปดสิบเก้ามาขอพบที่หน้าประตู แต่ตอนนั้นเขากำลังร้อนใจเรื่องเจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่ จะมีกะจิตกะใจที่ไหนไปสนใจ ก็เลยสั่งให้คนไล่กลับไป
'หรือว่าจะเป็นไอ้เด็กคนนี้' หวังเถี่ยจวินเอะใจขึ้นมา ในใจพลันผุดประกายความหวังขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แล้วตามมาด้วยความรู้สึกผิด