เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เรื่องความมืดปฐมแรก เซี่ยเจี๋ยย่อมเคยศึกษาเช่นกัน แต่แก่นแท้ของมันซับซ้อน โดยทั่วไปจึงมองเห็นได้เพียงพื้นผิว
เช่นเดียวกับที่หวังมู่ทำความเข้าใจเซี่ยเจี๋ย เซี่ยเจี๋ยก็มั่นใจในตัวหวังมู่เต็มที่ ดังนั้นเขาจึงเชื่อว่าสิ่งที่หวังมู่พูดไม่ใช่แค่พื้นผิว
ดังนั้นหลังจากครุ่นคิด เขาจึงเริ่มอธิบาย “ตามแก่นแท้แล้ว หลังจากระดับฝั่งโน้น คือระดับห้วงจิต”
“ระดับนี้ไม่ต่างจากก่อนหน้า รวมถึงแก่นแท้ของพละกำลัง แต่ในระดับห้วงจิต พลังงานของผู้บำเพ็ญจะแปรเป็นพลังต้นธารจิต ไม่อาจถูกรบกวน และพลังไปตามใจ ผู้ทรงเกียรติแห่งห้วงจิตโยนก้อนหินออกไป แล้วบอกว่ามันไปถึงเบื้องหน้าผู้หลุดพ้นได้ ก็ต้องทำได้จริง”
“ความมืดปฐมแรกก็เป็นเช่นนั้นจริง แต่ถ้าผู้ใช้เป็นผู้ทรงเกียรติแห่งห้วงจิตล่ะ?”
หวังมู่เข้าใจแล้ว “คุณหมายความว่า ผู้ใช้กำหนดให้ความมืดปฐมแรกมองทะลุไม่ได้และคุ้มครองความว่างเปล่าได้ ฉะนั้นการมีอยู่ของมหาสมุทรโลกาจึงต้องไม่มีอิทธิพลต่อความว่างเปล่า แล้วรอยแยกในความมืดนั้นเป็นสถานการณ์แบบไหน?”
เซี่ยเจี๋ยส่ายหัว “ผมไม่รู้ แต่ผู้ทรงเกียรติแห่งห้วงจิตต้องอธิบายให้คุณชัดเจน”