เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หวังมู่เองก็รู้สึกค่อนข้างเบื่อขณะเฝ้าชม จึงสังเกตไปทั่ว ในความว่างเปล่าแห่งนี้ กลับไม่มีใครอื่นนอกจากเหล่าเจ้าแดนที่เข้าร่วมแข่งขัน
ถึงแม้ศึกชิงเจ้าแดนจะไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ก็ไม่ถึงขั้นนั้นกระมัง?
ผ่านการต่อสู้ช่วงนี้มา หวังมู่สังเกตทุกด้านก็สรุปได้ข้อหนึ่งว่า การแข่งขันชิงความเป็นใหญ่ที่สำคัญต่อเหล่าเจ้าแดน แท้จริงสำคัญเพียงต่อเจ้าแดนทั่วไป พวกเขาสามารถได้รับทรัพยากรล้ำค่ามากมาย
ส่วนเจ้าแดนชั้นยอดเหล่านี้ ไม่ค่อยสนใจทรัพยากรและการแข่งขันชิงความเป็นใหญ่ เพียงมาเข้าร่วมตามธรรมเนียมเท่านั้น
หลังจากทำความเข้าใจแล้ว หวังมู่ก็ผ่อนคลายขึ้น เขาเองต้องการทรัพยากร แต่ไม่จำเป็นต้องคงสภาพความรู้สึกเร่งด่วนไว้ตลอด อย่างไรก็จับเผ่ามารได้ไม่น้อย ถึงเวลาก็ไปซื้อสมบัติที่ต้องการสักสองสามชิ้น ก็จะได้ผลผลิตเป็นทรัพยากรไม่ขาดสาย ซื้อทุกสิ่งที่ต้องการกลับมาได้
สิ่งที่เขาอยากซื้อที่สุดคือมารราคะระดับสูง ตอนนี้เขาเก็บได้เพียงแก่นแท้ของมารเนตร ยังต้องแก่นแท้ของกามห้าประการที่เหลือ รอให้เขาเพิ่มวิวัฒนาการให้ตนเองสักครั้ง จึงจะถือว่าถึงระยะสมบูรณ์