เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หวังมู่มาถึงเสินโจวราวสามสิบปีแล้ว แต่เขารู้สึกว่าโลกที่มีพละกำลังเหนือธรรมชาตินี้ อย่างมากก็แค่มนุษย์หรือสัตว์มีความสามารถพิเศษเท่านั้น ยังไม่เคยเห็นภาพที่เกินจริงมากนัก
วิชาเวทของผู้ฝึกสัตว์อสูร โลกธรรมชาติก็สามารถดำเนินเรื่องได้
แต่ต้นไม้ขนาดนี้ทำให้เขาปรับปรุงใหม่ซึ่งความเข้าใจจริงๆ
ต่อให้มันไม่มีความสามารถใดเลย เป็นเพียงต้นไม้ที่สูงใหญ่เฉยๆ ก็เพียงพอให้คนจดจำ
หวังมู่ยืนอยู่ในกลางอากาศ หลังดวงตะวันขึ้นจันทราลับสองครั้ง เขาจึงชี้ไปที่ต้นไม้ กล่าวกับชิงหลิงและซินเยวี่ย: “พวกเธอดูเรือนยอดสิ ตรงขอบมันกำลังมีการเติบโตลงด้านล่างใช่ไหม ส่วนรากไม้ของต้นไม้นี้แพร่กระจายไปทุกสารทิศ ตรงขอบนั้น พวกเธอดูต่อไป”
นั่นคือต้นไม้เล็กจำนวนมากที่มีการเติบโตขึ้นด้านบน ชิงหลิงและซินเยวี่ยเข้าใจความหมายของเจ้านายในชั่วพริบตา ต้นไม้นี้กำลัง “ปิดเข้าหากัน” มันจะเติบโตเป็นรูปลูกกลม
เมื่อคิดตามแนวทางนี้ ชิงหลิงอุทานด้วยความประหลาดใจ: “เอ๊ะ?”
“มีปราการชั้นหนึ่งปกคลุมพื้นผิวของต้นไม้ ก่อนหน้านี้เพราะมัน ผมถึงไม่พบ”