กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ผู้ติดตามไปช่วยหวังมู่จอดรถ ขณะที่หวังมู่เห็นนักเพาะเลี้ยงตรงหน้า ก็ยังประหลาดใจเล็กน้อย ความทรงจำสมัยเรียนย้อนกลับมา ครูคนหนึ่งบนแท่นบรรยายซ้อนทับกับบุคคลผู้นี้
“ครูเหอ?”
เหอจิ้นจงก็กำลังมองหวังมู่เช่นกัน ผ่านมาแค่สามปี เขาย่อมจำหวังมู่ได้ เพียงแต่รู้สึกสะเทือนใจมาก “ก่อนหน้านี้ได้ยินคนในโรงเรียนเอ่ยถึงนาย ตอนนั้นฉันยุ่งเกินไป คิดว่าเป็นเรื่องล้อเล่น ตอนนี้ดูแล้ว พวกเรากลุ่มนี้ประเมินนายต่ำไปจริง ๆ”
“เข้ามาสิ ไปเลือกไข่เอง”
หวังมู่หัวเราะ “ครูยังชอบตั้งโจทย์แบบนี้อีก”
เหอจิ้นจงพยักหน้าโดยไม่รู้สึกเขินเลย กล่าวอย่างเป็นเรื่องธรรมดา “ไปดูสิ นักเพาะเลี้ยงคนไหนไม่เป็นแบบนี้? ล้วนเป็นผลตกค้างจากการสอนทั้งนั้น”
“แต่ไอ้หนุ่มนี่ก็เกินไปหน่อย” เขามองตราสัญลักษณ์บนอกหวังมู่ “นักเพาะเลี้ยงระดับกลางอายุสิบเจ็ด จุ๊ จุ๊ ธรณีประตูคงถูกเหยียบจนแตกแล้วสินะ?”
หวังมู่ก็มองตราสัญลักษณ์ของครูเหอ “ครู... เมื่อก่อนท่านบอกว่าตัวเองเป็นว่าที่นักเพาะเลี้ยง ผ่านมาแค่สามปีก็เป็นนักเพาะเลี้ยงระดับสูงแล้ว นักศึกษายังต้องศึกษาจากท่านอีก”
“ฮ่า ๆ” เหอจิ้นจงหัวเราะเสียงดัง