บทที่ 108: ขอแค่คุณชอบ ทุกอย่างก็ไม่เป็นไร (ตอนจบ)

หยูว่านเดินออกจากห้องน้ำชั้นหนึ่งของโรงแรม พลางก้มจัดกระโปรงโดยไม่ได้มองทาง

เธอกำลังจะชนใครบางคน แต่ก็หยุดได้ทัน

“ขอโทษค่ะ—”

พอเงยหน้าขึ้น หยูว่านก็ชะงักไป

คนตรงหน้าคือซู่หนานจือ

อีกฝ่ายสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว รวบผมเป็นหางม้าต่ำ มือหนึ่งถือถุงอาหารกลับบ้าน ใบหน้ามีรอยยิ้ม ดวงตาเป็นประกาย ดูอารมณ์ดีไม่น้อย

ทันทีที่เห็นหยูว่าน ดวงตาของซู่หนานจือก็สว่างวาบ เธอรีบเดินเข้ามาหาอย่างกระตือรือร้น

“หยูว่าน! บังเอิญจังเลย!”

หยูว่านชะงัก ก่อนถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว เธอมองซู่หนานจืออย่างระแวดระวัง