บทที่ 101: บอกเขาว่าอย่าคุยกับคนแปลกหน้า

เมื่อเห็นแววตาของกู้ฉีหยวน ซู่หนานจือก็หมดหวังโดยสิ้นเชิง

มุมปากของเธอกระตุกเล็กน้อย ก่อนฝืนยิ้มออกมา

“เข้าใจแล้วค่ะ ท่านประธานกู้ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ”

“อืม”

ซู่หนานจือหมุนตัว เปิดประตูแล้วเดินออกไป

ทันทีที่ประตูปิดลง เธอก็พิงตัวกับมัน หลับตาพักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสูดหายใจลึก ๆ ลืมตาขึ้น แล้วเดินกลับไปยังโต๊ะทำงาน

เมื่อนั่งลง เธอไม่ได้มองกู้อี้หาง

ส่วนกู้อี้หางก็ไม่ได้หันมามองเธอเช่นกัน

ทั้งคู่จ้องหน้าจอของตัวเอง ราวกับเกาะโดดเดี่ยวสองเกาะที่ต่างฝ่ายต่างไม่รบกวนกัน

【เอาล่ะ ๆ】เสียงในหัวปลอบเธอ 【ดีแล้วที่เธอพูดให้ชัดเจน ต่อไปก็ไม่ต้องคอยวนเวียนอยู่รอบตัวประธานกู้อีก】