บทที่ 100: ถ้าไม่ใช่ แล้วจะเป็นอะไรได้อีก?

ตอนแรกซู่หนานจือคิดว่ามื้ออาหารครั้งนั้นเป็นเพียงการรวมญาติ แต่หลังเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น ทุกอย่างก็จบลงอย่างรีบร้อน

เช้าวันจันทร์ เธอเดินฉับ ๆ เข้ามาในบริษัท

เมื่อลิฟต์ขึ้นถึงชั้นบนสุด โต๊ะทำงานสองตัวหน้าห้องประธานยังว่างเปล่า กู้อี้หางไม่ได้อยู่ที่นั่น

ซู่หนานจือเบือนสายตา แล้วเดินไปอีกฟากของทางเดิน

ห้องทำงานใหม่ของหลินหลางอยู่ตรงหัวมุม ประตูเปิดค้างไว้ มีเสียงค้นของในกล่องดังมาจากด้านใน

เธอเคาะประตู

“เข้ามาได้ครับ”

ซู่หนานจือผลักประตูเข้าไป เห็นหลินหลางนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น ตรงหน้ามีกล่องกระดาษหลายใบ เขากำลังจัดเอกสารในนั้น