บทที่ 96: นิยายเรื่องนี้มีนางร้ายด้วยเหรอ?

ระหว่างมื้ออาหาร แม่หยูคีบกับข้าวใส่จานหลี่อี้ไม่หยุด

ท่าทีเอาใจใส่นั้นทำให้หยูว่านรู้สึกราวกับตัวเองหมดความโปรดปรานไปแล้ว

หลังมื้อเย็น แม่หยูและพ่อกู้ช่วยกันเก็บจานชาม แล้วบอกให้หยูว่านพาหลี่อี้ไปเดินเล่นรอบบ้านเก่า

บ้านเก่าของตระกูลกู้มีพื้นที่กว้างขวาง ด้านหลังมีสระน้ำขนาดใหญ่ที่ขุดขึ้นเอง ส่วนไกลออกไปเป็นแปลงดอกไม้เรียงราย

ทั้งคู่เดินออกจากบ้าน ลมกลางคืนพัดผ่านใบหน้า พากลิ่นดอกไม้จาง ๆ และไอชื้นจากสระน้ำมาด้วย

ลานบ้านเงียบสงบ มีเพียงเสียงแมลงจากสนามหญ้าและเสียงกบร้องริมสระ

“คุณโตที่นี่เหรอ?” หลี่อี้ถามขึ้นระหว่างเดิน

หยูว่านได้ยินชัดแล้วก็รีบส่ายหน้า “ไม่ค่ะ”