บทที่ 71: ในที่สุดเธอก็พาเรื่องราวกลับเข้าสู่เส้นทางเดิมได้เสียที

หยูว่านมองรอยยิ้มของหลี่อี้ ก่อนเหลือบไปยังกระดานเกมสีสันสดใสบนโต๊ะ ริมฝีปากขยับเล็กน้อย

“ไม่เป็นไรค่ะ พวกคุณเล่นกันต่อเถอะ”

เธอไม่ได้เล่นลูโดมาตั้งแต่เรียนจบชั้นประถมแล้ว!

หยูว่านหันไปนั่งบนโซฟา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเอกสารที่อาจารย์ที่ปรึกษาส่งมาให้ก่อนหน้านี้

ชื่อเอกสารยาวเสียจนอ่านอยู่นานกว่าสิบวินาที ส่วนเนื้อหาก็เข้าใจยากยิ่งกว่า เต็มไปด้วยศัพท์เฉพาะ เธอรู้จักคำทุกคำ แต่พอเอามาเรียงต่อกันกลับไม่เข้าใจความหมายสักนิด

หยูว่านจ้องหน้าจอ พยายามรวบรวมสมาธิ

แต่เสียงลูกเต๋ากลิ้งจากโต๊ะน้ำชาก็ดังแว่วมาเป็นระยะ เสียงกรุ๊งกริ๊งเหมือนกำลังเต้นรำอยู่ในสมองเธอ