บทที่ 70: อยากเล่นลูโดด้วยกันไหม?

หลังมื้ออาหาร หยูว่านหาวหวอด ความง่วงถาโถมจนเปลือกตาหนักอึ้งราวกับถ่วงด้วยตะกั่ว แม้ท้องน้อยยังปวดตุบ ๆ แต่อาการก็ดีขึ้นมากเมื่อเทียบกับตอนเที่ยง

“ฉันขอไปนอนพักสักหน่อยนะคะ” เธอลุกขึ้นยืน พลางเหลือบมองจานชามบนโต๊ะ “ตื่นแล้วค่อยล้างก็ได้”

“พี่ล้างเอง” กู้ฉีหยวนเพิ่งลุกขึ้น ก็มีคนชิงลงมือไปก่อนแล้ว

“ไม่เป็นไรครับ ผมจัดการเอง” หลี่อี้เก็บจานอย่างคล่องแคล่ว ไม่เหลือแม้แต่ช้อนสักคันให้กู้ฉีหยวนแตะ

หยูว่านลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้คัดค้าน เธอง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้นแล้ว

เมื่อประตูห้องนอนปิดลง ห้องนั่งเล่นก็เงียบสงัด