กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอหมื่นนิยาย
เหลียงหมิงมองตามสายตาของหลี่อี้ไปยังแผ่นหลังหยูว่าน ก่อนลดเสียงลงพูดว่า “เธอกำลังเลี้ยงลูกหมาอยู่น่ะครับ...”
หลี่อี้ตกใจ “เลี้ยงลูกสุนัขแล้วร้องไห้หนักขนาดนี้เลยเหรอ?”
เหลียงหมิงเกาศีรษะ สีหน้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนโน้มตัวไปกระซิบข้างหูหลี่อี้
“เมื่อบ่ายผมลองถามอ้อมๆ ดู เหมือนลูกสุนัขที่พี่หยูว่านเคยเลี้ยง...จะถูกพ่อแท้ๆ ของเธอกินไปแล้วครับ”
หลี่อี้อ้าปากค้าง
ให้ตายเถอะ! กินลูกสุนัขที่ลูกสาวเลี้ยงเองเนี่ยนะ? หมอนั่นต้องเป็นพวกวิปริตแน่ๆ!