บทที่ 42: ถ้าชีวิตเป็นแบบนี้ต่อไปก็คงดี

หยูว่านเดินเข้าไปเปิดตู้เสื้อผ้าที่ใช้มานานกว่าสามปี

เสื้อผ้ามีไม่มาก ส่วนใหญ่เป็นแบรนด์ราคาย่อมเยา บางตัวซักจนขึ้นขุยแล้ว

เธอพับเสื้อผ้าทีละชิ้น ใส่ลงในถุงสำหรับย้ายบ้าน

หลินหลางยืนอยู่ตรงประตู มองเธอพับผ้า ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “คุณหยู ของคุณน้อยจริงๆ นะครับ”

“หืม?”

“ผู้หญิงสมัยนี้ไม่ใช่ว่ามีเสื้อผ้ากันเต็มตู้หรือครับ? ห้องลูกพี่ลูกน้องผมนี่เสื้อผ้าล้นตู้ แถมยังกองอยู่บนเตียงอีก”

หยูว่าน: “...ความขยันและประหยัดเป็นคุณธรรมดั้งเดิมของชาวจีนค่ะ”

ใครว่าเธอไม่อยากซื้อกันล่ะ?

แค่ภาพจำเรื่องความยากจนในฝันมันสมจริงเกินไป ทุกครั้งที่ใช้เงิน เธอเลยอดรู้สึกผิดไม่ได้