บทที่ 41: ในที่สุดก็ได้ย้ายออกเสียที

นิ้วของหยูว่านค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์เป็นเวลานาน

เส้นแบ่งระหว่างแรงงานทางกายกับแรงงานทางสติปัญญาอยู่ตรงไหน?

การตัดสินใจแบบใดจึงจะเรียกว่าความฉลาด?

ใครเป็นคนกำหนดขอบเขตนั้น?

คำถามแต่ละข้อจากอาจารย์ที่ปรึกษาเปรียบเสมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงกลางใจ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นแผ่ออกเป็นวงกว้าง ทว่ากลับไม่อาจหยั่งถึงก้นบึ้งได้

เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์ตอบไปตามตรง

【หยูว่าน: “ฉันไม่รู้ค่ะ”】

พอส่งข้อความแล้ว เธอก็รู้สึกว่าคำตอบสั้นห้วนเกินไป จึงพิมพ์เพิ่มอีกประโยค

【หยูว่าน: “จริงๆ แล้ว แนวคิดนี้เป็นของเพื่อนฉันค่ะ เขาเป็นเจ้าของบริษัทเทคโนโลยี”】