บทที่ 38: เขาว่าแค่พอกินได้เท่านั้นเอง

หยูว่านอดยิ้มไม่ได้ “เข้าใจแล้วค่ะ ไปดีๆ นะคะ”

รถค่อยๆ เคลื่อนออกไป หยูว่านยังยืนอยู่ที่เดิม มองไฟท้ายซึ่งค่อยๆ ลับหายไปในความมืด

แสงจากเสาไฟทอดเงาของเธอยาวลงบนพื้น ลมยามค่ำคืนพัดผ่านเบาๆ จนเธอรู้สึกเย็นวาบ กว่าจะรู้ตัวว่าตัวเองยืนนิ่งอยู่นานพอสมควรแล้ว เธอก็หันหลังเดินกลับเข้าอาคาร

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว หยูว่านถึงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ทิ้งถุงขยะในมือ เธอจึงวกกลับไปโยนถุงลงถัง ก่อนเดินไปยังโถงลิฟต์

ระหว่างรอลิฟต์ เธอมองเงาตัวเองบนประตูโลหะ รอยยิ้มยังคงติดอยู่บนริมฝีปาก

หยูว่านรีบหุบยิ้ม ทำทีเป็นวางสีหน้าเคร่งขรึม

แต่ไม่นานรอยยิ้มก็ผุดกลับขึ้นมาอีก

ลิฟต์เคลื่อนขึ้นมาจากชั้นใต้ดิน เสียง “ติ๊ง” ดังขึ้น ประตูก็เปิดออก