บทที่ 37: ขอให้พรคุณหนึ่งข้อ

หลังดื่มน้ำเสร็จ ซู่หนานจือนั่งอยู่บนโซฟาต่ออีกครู่หนึ่ง

สายตาของเธอจับจ้องแผ่นหลังหลี่อี้ราวกับอยากเผาให้เป็นรู แต่ตั้งแต่ต้นจนจบเขาก็ไม่หันมามองสักครั้ง ยังคงจดจ่ออยู่กับซุปในหม้อ

หยูว่านนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มือประคองแก้วน้ำ ไม่รู้จะพูดอะไรดี

ห้องนั่งเล่นเงียบผิดปกติ

ซู่หนานจือวางแก้วลงแล้วลุกขึ้นยืน

“ฉันกลับก่อนนะคะ” เธอยิ้ม “ส่งข้าวเสร็จแล้ว ฉันก็ควรกลับได้แล้ว”

หยูว่านชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนลุกตาม “อ้อ งั้นฉันไปส่งนะคะ”

ซู่หนานจือส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันลงไปเองได้”

เธอเหลือบมองไปทางห้องครัว หลี่อี้ยังคงหันหลังให้ประตู

ซู่หนานจือเบือนสายตาแล้วเดินไปทางประตู แต่พอเดินไปได้สองสามก้าว เธอก็หยุดและหันกลับมา