บทที่ 32: อาหารมื้อหนึ่งมูลค่าสองพันหยวน

หยูว่านอ้าปาก แล้วหุบลง หุบแล้วก็อ้าใหม่

ดูเหมือนปลาที่ถูกจับขึ้นมาเกยตื้น

กู้ฉีหยวนมองเธอนิ่ง ๆ สายตาลึกล้ำหนักแน่น ไม่เร่งรัดและไม่หลบตา

ดวงตาคู่นั้นส่องประกายชัดเจนในรถที่มีแสงสลัว

หยูว่านนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสุดสัปดาห์ก่อนที่บ้านเก่าตระกูลกู้ ตอนนั้นกู้อี้หางเรียกเธอว่าภาระต่อหน้าทุกคน กู้ฉีหยวนจึงบังคับให้เขาขอโทษ ไล่เขาออกไป และสั่งห้ามไม่ให้กลับมาให้เธอเห็นหน้าอีก

ตอนนั้นหยูว่านไม่ได้คิดอะไรมาก แค่คิดว่ากู้ฉีหยวนทำไปเพื่อรักษาหน้าตระกูลกู้

แต่ตอนนี้เธอเพิ่งตระหนักว่า—

หรือเขาจะเริ่มสังเกตเห็นอะไรบางอย่างตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว?

ช่างเป็นคนละเอียดอ่อนจนน่ากลัวจริง ๆ