บทที่ 1 : อะไรนะ? พระเอกคิดว่าฉันเป็นนางเอก!

บ่ายวันหนึ่งในเดือนมีนาคม ภายในร้านกาแฟ

แสงแดดอาบโต๊ะไม้เป็นวงนุ่มนวล

หยูว่านยืนล้างถ้วยอยู่หลังเคาน์เตอร์ สายน้ำไหลผ่านนิ้วเรียวยาวซึ่งขาวผ่องราวหยก เมื่อเธอก้มหน้า ขนตาก็ทอดเงาบางเบาลงบนแก้ม ผ้ากันเปื้อนสีดำขับเอวคอดของเธอให้ดูเพรียวบาง แม้จะสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ธรรมดา เธอก็ยังมีเสน่ห์เย็นชาอยู่ในตัว

ทันใดนั้น โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างมือก็ดังขึ้น ชื่อบนหน้าจอคือ “แม่”

หยูว่านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ รับสาย

“แม่คะ”

“เสี่ยวว่าน สุดสัปดาห์นี้จะกลับบ้านไหม” เสียงแม่หยูสดใสผ่านมาตามสาย “ลุงกู้ทำปลาตุ๋นที่ลูกชอบด้วยนะ อ้อ แล้วพี่ชายลูกก็จะกลับบ้านสุดสัปดาห์นี้เหมือนกัน พวกเธอไม่ได้เจอกันนานแล้ว กลับมากินข้าวด้วยกันสิ”