เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 330 จุดประสงค์ของการทดลองซัคคิวบัส
"ไม่มีอะไรหรอก ตอนนั้นฉันแค่ตกใจกับดาบของตัวเองน่ะ แล้วก็เลยย้อนนึกไปว่าตัวเองเหวี่ยงดาบนั้นออกมาได้ยังไง ผลก็คือไม่รู้ทำไมถึงจมดิ่งลงไปในความทรงจำ แล้วก็ทำซ้ำกระบวนการเหวี่ยงดาบอยู่ในหัวไม่หยุด"
"แถมยังไม่รู้ว่าทำซ้ำไปกี่รอบ เอาแต่รู้สึกถึงดาบเล่มนั้นซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น รู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปนานมาก นานเหลือเกิน พอมารู้ตัวอีกที ก็พบว่าผ่านไปแค่คืนเดียวเอง"
"จมดิ่งลงไปในความทรงจำตัวเอง? แถมยังเอาแต่รู้สึกถึงกระบวนการเหวี่ยงดาบซ้ำไปซ้ำมา? นี่มันสถานการณ์อะไรกันเนี่ย?" ตงฟางจิ้งถามด้วยสีหน้ามึนงง
"ไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์อะไร ก็ไม่ใช่สภาวะของการเข้าใจกฎหรอก"
หลินลี่กล่าวต่อ "ฉันรู้สึกว่าสิ่งที่เสี่ยวอู่เข้าใจน่าจะเป็นกฎมากกว่านะ"
ตงฟางจิ้งและเสี่ยวอู่ถามขึ้นพร้อมกันว่า "กฎ? กฎคืออะไรเหรอ?"
"อืม จะว่ายังไงดีนะ" หลินลี่ก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงกล่าวต่อ "อาจจะเข้าใจได้ว่าเป็นพลังที่สามารถส่งผลกระทบต่อการดำเนินไปของโลก หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ พลังของการดำเนินไปของโลกนั่นแหละ"
"ยกตัวอย่างเช่น เกมไล่จับที่เด็กๆ เล่นกัน ในเกมนี้ไม่ว่าคนไล่จับจะอ่อนแอแค่ไหน ตราบใดที่จับตัวคนหนีได้ คนหนีก็ถือว่าแพ้ ส่วนเด็กที่รับบทเป็นผีก็ได้แต่หลบซ่อนและหนีไปวันๆ ต่อให้จะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็ไม่มีพลังที่จะขัดขืนได้เลย"
"นั่นมันกฎของเกมนี่นา ถ้าไม่ทำแบบนั้นเกมก็เล่นไม่ได้สิ" ตงฟางจิ้งแย้ง