เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 140
คริสตินถามด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า "ทำไมบ้านนายยังไม่ถึงสักที? นี่ข้ามเขากันมากี่ลูกแล้ว? เดินกันมาตั้งเท่าไหร่แล้ว? ฉันเหนื่อยจะตายอยู่แล้วนะเนี่ย ไม่ใช่อยู่ในหลืบหุบเขาบ้านนอกคอกนาที่ไหนหรอกนะ"
หลินลี่หันกลับไปมองเธอแวบหนึ่ง "กรุณาใช้คำพูดให้ดีหน่อย ในฐานะที่เป็นสาวใช้ของผม บ้านของผมก็คือบ้านของคุณ"
"บ้านของฉันอยู่ที่เมืองราชสีห์ในอาณาจักรราชสีห์โน่น ไม่ใช่ที่กันดารตกระกำลำบากแบบนี้สักหน่อย"
"เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว หลังจากที่เธอหนีออกจากบ้านมา เธอก็ไม่มีบ้านแล้ว"
"ยอมรับความจริงซะเถอะ แม่สาวใช้"
"ดูศักยภาพของฉันสิ ฉันน่ะคือเทพเวทในอนาคตเชียวนะ เธอจะต้องภูมิใจแน่ที่ได้เป็นสาวใช้ของฉัน คนอื่นน่ะอยากเป็นฉันยังไม่ยอมให้เป็นเลยนะ"
"แค่เธอน่ะเหรอ? คนหน้าไม่อายเจ้าเล่ห์แสนกลแถมยังขี้โกหกเนี่ยนะ? จะเป็นเทพเวทในอนาคต? ส่องกระจกดูตัวเองบ้างเหอะว่ามีบุญถึงไหม"
"เอาล่ะ เลิกปากเสียได้แล้ว ข้างหน้ามีงูเขียวลายพาดอยู่ตัวหนึ่ง เธอไปจัดการซะ คืนนี้เราจะกินแกงงูกัน"
สีหน้าของคริสตินซีดเผือดแล้วถามอย่างลนลาน "งู? ตรงไหน? ตรงไหน?"