0048 บทที่ 48 ดวงตาสุดสยอง แกล้งตายหนีพ้น

บทที่ 48 ดวงตาสุดสยอง แกล้งตายหนีพ้น

สายลมหนาวพัดผ่านวูบหนึ่งทำให้หลินเสียนสะดุ้งตัวสั่น มือดึงซิปเสื้อแจ็กเก็ตกันลมขึ้นโดยสัญชาตญาณ

พอดวงอาทิตย์ลับหายไป อุณหภูมิก็ลดฮวบลงอย่างหนักจริงๆ แม้แต่เมืองหลินไห่ก็ยังหนาวเหน็บถึงเพียงนี้

น่าจะแตะศูนย์องศาแล้วมั้ง

หากเมืองหลินไห่เริ่มมีหิมะตกต่อเนื่อง ยุคน้ำแข็งก็คงจะมาเยือนจริงๆ เสียแล้ว

ไม่ถูกสิ! หลินเสียนเงยหน้าขึ้นขวับ

ในสายลมหนาวปนเปื้อนไปด้วยความเย็นเยียบยะเยือกที่บาดลึกถึงวิญญาณ และต้นตอดูเหมือนจะอยู่บนท้องฟ้า

สายตาของหลินเสียนมองทะลุม่านฟ้าอันมืดมิด ไปสบเข้ากับดวงตาสีเทาเข้มขนาดมหึมาที่กินพื้นที่ไปครึ่งฟากฟ้าพอดี

"เชี่ยเอ๊ย!" หลินเสียนถึงกับตกตะลึง

ตัวบ้าอะไรตาโตขนาดนี้วะ