กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มองฉันแล้วถูกตาหรือ?
นี่มันนับเป็นเหตุผลไม่ได้ด้วยซ้ำ!
ฉู่เหิงมีเส้นดำสามเส้นพาดลงมาบนหน้าผาก
“ฮ่า ๆ”
หวังปิงปิงยกมือปิดปากแล้วหัวเราะออกมา “เอาล่ะ ไม่แกล้งนายแล้ว ในฐานะรุ่นพี่ ฉันก็ควรดูแลรุ่นน้องให้ดีเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว”
ฉู่เหิงถอนหายใจโล่งอก ยิ้มแล้วพูดว่า “งั้นก็ขอบคุณรุ่นพี่มาก แต่ไม่ต้องเลี้ยงข้าวผมหรอก”
“เดี๋ยวผมมีธุระสำคัญจริง ๆ ขอตัวก่อนนะ บ๊ายบาย!”
ขณะพูด ฉู่เหิงก็หันหลังจากไป
หวังปิงปิงมองแผ่นหลังของฉู่เหิงที่เดินห่างออกไป หัวใจของเธอหวานชื่น
…