ตอนที่ 21 เหลยอินซ่างเหริน

เด็กหญิงตัวน้อยยืนอึ้งอยู่กับที่ ก้มมองสองมือที่ว่างเปล่าของตนแล้วเบิกตากว้างโต

“โอย……”

เสียงครางแว่วมาจากด้านข้าง ชายชราที่นอนอยู่บนเตียงในห้องถอนหายใจยาวออกมาเฮือกใหญ่

พอได้ยินเสียงเคลื่อนไหว ใบหน้าเล็ก ๆ ของเด็กหญิงตัวน้อยก็ฉายแววตื่นเต้นยินดี รีบตะเกียกตะกายคลานทั้งมือทั้งเท้าเข้าไปหาที่หน้าเตียงทันที

เปลือกตาของชายชราขยับไหวสองสามที ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

……

ค่ำคืนผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว แสงฟ้าเริ่มสว่าง ดวงตะวันสีแดงลอยเด่นขึ้นเหนือขอบฟ้า พายุฝนที่โหมกระหน่ำอยู่ข้างนอกสงบลงแล้ว

ประตูห้องเปิดออกดัง “แอ๊ด”

แสงอบอุ่นสาดส่องเข้ามา โลกภายนอกปลอดโปร่งแจ่มใส ม่านหมอกแถบหมู่บ้านในหุบเขาสลายไปกว่าครึ่ง เหลือเพียงจาง ๆ อยู่ไกลลิบเท่านั้น