ตอนที่ 15 หมู่บ้านในหุบเขาอันพิลึกพิลั่น

สิ่งที่อยู่ในมือของเขากลับเป็นกิ่งเถาวัลย์เปียกชุ่มครึ่งท่อนกับดินชื้นแฉะก้อนหนึ่ง ด้านบนยังมีหญ้าสีเขียวชะอุ่มยาวหลายชุ่นติดอยู่ด้วย

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

เสิ่นลั่วรีบสะบัดของในมือทิ้งแล้วกวาดตามองไปรอบด้านอย่างรวดเร็ว ความง่วงที่เหลืออยู่พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น ยามนี้เขาไม่ได้นอนอยู่บนเตียงในห้องพักเล็ก ๆ ของตน แต่กลับนั่งอยู่บนพื้นดินโคลนกลางทุ่งร้างแห่งหนึ่ง

เสิ่นลั่วยันตัวลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก พลางกวาดตามองไปโดยรอบ เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าสองข้างของจุดที่ตนนอนอยู่มีหญ้ารกขึ้นทั่ว เสียงแมลงร้องสลับกันไม่หยุด ทั้งด้านหน้าและด้านหลังพอมองเห็นราง ๆ ว่าเป็นทางโคลนแคบที่กว้างพอให้คนเดียวเดินผ่านได้เท่านั้น ไม่รู้ว่าทอดยาวไปทางไหน ส่วนบริเวณที่ห่างออกไปมีม่านหมอกจาง ๆ ปกคลุมอยู่ บดบังสายตาจนมองอะไรไม่เห็นชัดเจนเลย