ตอนที่ 216 นายยังเป็นมนุษย์อยู่จริง ๆ เหรอ?

ถึงปากชาร์ลจะบอกว่าไม่เชื่อ แต่ในใจกลับเผลอนึกถึงพี่ห้ากู้จิ่วของเธอโดยไม่รู้ตัว

กู้จิ่วคนนั้นย้อมผมเจ็ดสี เจาะหูใส่ต่างหู มีรอยสักทั้งตัว เปล่งปราณอำมหิตแหลมคมออกมาทั่วร่าง ไม่เหมือนเด็กที่เกิดในตระกูลใหญ่ระดับท็อปที่ประดุจทองและหยกเลยสักนิด กลับเหมือนเด็กบางคนในห้องทดลองที่สมองถูกทำลายจนควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ยาก

จิ่วหลิงยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ เธอแค่พูดไปเรื่อย ๆ ไม่ได้หมายความว่าจะต้องให้เขาเชื่อ

“ไม่เชื่อก็แล้วไป ถือซะว่าฉันโกหกขึ้นมาอย่างไร้ยางอายก็ได้ แต่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับพี่ชายของฉัน นอกจากนายแล้ว ฉันไม่อยากให้ใครอื่นรู้

ยังไงหลังจากออกจากห้องรับรองนี้ไป ฉันก็จะถือว่ายังไม่ได้พูดอะไร และนายก็ไม่เคยได้ยินอะไรทั้งนั้น”

ชาร์ลเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ “เธอ...นี่เธอกำลังข่มขู่ผมงั้นเหรอ?”

จิ่วหลิงกระตุกมุมปาก ยิ้มอย่างจริงใจ “ยินดีด้วย นายเดาถูก!”

เมื่อเห็นเธอไม่มีทีท่าจะเอาหลักฐานมาวางเพิ่ม พอได้ยินว่าเธอใช้พี่ชายสมมติที่มีนิสัยแย่ ๆ อย่างกู้จิ่วมาข่มขู่เขา อารมณ์ของชาร์ลยิ่งหดหู่ จึงอดถามไม่ได้

“นอกจากพี่ห้าของเธอแล้ว ยังมีใครในตระกูลกู้อีกที่เป็นตัวทดลอง?”

จิ่วหลิงเลิกคิ้ว แต่คำพูดที่ออกมาช่างกวนประสาท “ทำไมฉันต้องบอกนายด้วย?”