กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในห้องรับรองของยานอวกาศขนส่งสินค้า มีเพียงจิ่วหลิงและชาร์ลสองคนเท่านั้น
เมื่อเห็นจิ่วหลิงสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ในใจชาร์ลเต็มไปด้วยความระแวง แต่สีหน้ากลับไม่แสดงออก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัยและไม่เข้าใจ “พี่สาว พี่อยากคุยอะไรกับผมเป็นการส่วนตัวเหรอ?”
เห็นสีหน้าบริสุทธิ์ใจและอยากรู้อยากเห็นของเขา จิ่วหลิงถอนหายใจเบา ๆ ในใจ แต่คิ้วกลับยกขึ้นเล็กน้อย “เรื่องที่ฉันอยากคุยมีเยอะเลย อย่างเช่นเรื่องที่พวกนายหลายคนคิดจะหนีกลางทาง หรือเรื่องที่พวกนายอยากแก้แค้นผู้บงการเบื้องหลังอย่างบ้าคลั่ง”
สีหน้าของชาร์ลเพียงชะงักเล็กน้อย ไม่นานก็กลับมาเป็นท่าทางไร้เดียงสาและบริสุทธิ์เหมือนเดิม
เห็นเขาหัวเราะออกมาทันที พร้อมสีหน้าขบขันและไร้เดียงสา “พี่เก้าศูนย์ จินตนาการของพี่เกินไปแล้ว พวกเราแค่เด็กกลุ่มหนึ่งที่ไม่รู้อะไรเลย จะไปคิดทำเรื่องน่ากลัวขนาดนั้นได้ยังไง?”
เพราะเคยเป็นอสุรกายที่ไร้มนุษยธรรมมาก่อน จิ่วหลิงจึงไวต่ออารมณ์ด้านมืดที่รุนแรงและสุดโต่งทุกแบบมาก ดังนั้นตั้งแต่พบชาร์ลครั้งแรก เธอก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมืดมัวที่ใกล้จะเอ่อล้นออกมาจากตัวเขา
ยิ่งไปกว่านั้น กลิ่นอายของเด็กหลายคนที่สนิทกับเขายิ่งชัดเจนมาก พวกเขาจะเก็บอาการลงบ้างก็ต่อเมื่อเจอเด็กคนอื่นและพวกโจวจือเท่านั้น