เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จิ่วหลิงเงยตามอง เห็นหญิงสาวหน้าตาสวยงามสวมชุดยาวสีเหลืองอ่อนเดินออกมาด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ
“คุณคือผู้ช่วยพิเศษโจวเหรอ? หึ ตอนนั้นเธอดูเหมือนโครงกระดูกที่ถูกผีร้ายดูดแก่นแท้ปราณจิตจนหมด ตอนนี้มีเนื้อมีหนังขึ้นแล้ว ไม่คิดว่าจะยังดูเป็นคนได้จริง ๆ คนเราไม่อาจดูแค่ภายนอกได้เลยนะ”
บทสนทนาของทั้งสองจบลง ทางเดินทั้งสายเงียบสนิทชั่วขณะ
ได้ยินคำย้อนกลับของจิ่วหลิง โจวจือก็ถือโอกาสยืนยันได้ว่าเธอคือเก้าศูนย์จริง ในใจแอบถอนหายใจโล่ง จากนั้นดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเปี่ยมด้วยความดีใจ ไม่คิดว่าตอนนี้เธอจะเป็นคนนิสัยแบบนี้ น่ารักจริง ๆ!
โจวหยวนไป๋เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ สิ่งที่สั่นสะเทือนใจอย่างใหญ่หลวงผุดขึ้นในใจ ทั้งเศร้าเสียใจที่ลูกพี่กับพี่สาวของเขาเคยเป็นเหยื่อของห้องทดลอง ทั้งตกใจที่สองคนนี้รู้จักกัน เพราะเรื่องนี้ไม่ว่าจะเป็นพี่สาวเขาหรือลูกพี่ก็ไม่เคยพูดถึง
กู้จิ่วเหม่อไปพักใหญ่ กว่าจะย่อยคำพูดของโจวจือได้ มองจิ่วหลิงตั้งแต่หัวจรดเท้าหลายรอบ ยังไม่อยากเชื่อว่าลิงหน้าตาขี้เหร่ที่โจวจือพูดถึงจะเป็นเจ้าตัวอ้วนน้อยในบ้านของเขา
เพราะเขาเคยใช้ชีวิตอยู่ในนครใต้ดินแห่งนี้ช่วงหนึ่ง เขาจึงแอบเดาอะไรบางอย่างได้ แต่ก็ยังส่ายหน้าปฏิเสธโดยไม่รู้ตัว โกหกแน่นอน โกหกทั้งเพ เจ้าตัวอ้วนน้อยของเขาน่ารักขนาดนั้น ใครจะใจร้ายปล่อยให้เธอหิวจนเป็นลิงขี้เหร่ได้?