เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
โจวหยวนไป๋เคาะรหัสผ่านเป็นจังหวะบนพื้นดาวขยะที่อยู่ห่างจากกองขยะ พื้นธรรมดา ๆ นั้นจึงเปิดเป็นช่องออกมา
หลังผ่านการฆ่าเชื้อต่าง ๆ และผ่านประตูผนังพรางตัวอีกสองชั้น เจียงโม่จึงพาจิ่วหลิงกับกู้ซูมาถึงทางเข้านครใต้ดิน แล้วแนะนำว่า:
“นครใต้ดินแห่งนี้ว่ากันว่าเป็นรังของกองโจรอวกาศกลุ่มหนึ่ง แต่กองโจรนั้นซวยไปเจอสัตว์อสูรดาราระดับ 2S ที่น่ากลัวเข้า จึงถูกกวาดเรียบหมด นี่แหละถึงได้เป็นประโยชน์กับพวกเรา
อย่าดูว่าเป็นนครใต้ดินบนดาวขยะ แต่นกกระจอกแม้ตัวเล็กก็มีห้าอวัยวะตันครบ พวกเราอยู่ที่นี่ก็ถือว่าอยู่ได้สบายใช้ได้!”
ทั้งสามเดินเข้าไปในนครใต้ดิน เพิ่งถอดหน้ากากออกซิเจนป้องกัน ก็เห็นวัยรุ่นคนหนึ่งที่ผมย้อมเป็นสีรุ้งทั้งหัว ไม่เพียงใส่ต่างหู ยังสักรูปหัวมังกรไว้บนมือทั้งสองข้าง กำลังจ้องด้วยดวงตาดุจหมาป่า พุ่งเข้ามาหาพวกเขาอย่างดุร้าย ท่าทางโหดเหี้ยมราวจะกินคน
เห็นวัยรุ่นคนนั้นทั้งที่เส้นเลือดปูดขึ้นขณะพุ่งเข้ามา แต่ก็ไม่ลืมตะโกนเสียงแหลม “ไอ้หมา หลบไป กูวันนี้ต้องออกไปให้ได้ ไม่อย่างนั้นก็อย่าโทษกูที่ทำให้มึงได้รู้ว่าดอกไม้มันแดงเพราะอะไร!”
ถูกกักอยู่ในนครใต้ดินนี้มาหลายวัน เขาหงุดหงิดจนทนไม่ไหวแล้ว ถ้าวันนี้ยังออกไปไม่ได้อีก เขาต้องระเบิดแน่!