กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ผมคือผู้นำตระกูลวูล์ฟ ถ้าล่วงเกินผู้นำตระกูลอย่างผม พวกเธอไม่มีทางได้พบจุดจบที่ดีแน่”
วอร์ดสันถึงจะมีผมสีเงินทั้งหัว แต่ริ้วรอยบนใบหน้ากลับน้อยมาก ร่างกายตั้งตรง พอเอ่ยถามเสียงก็กังวานเต็มที่ ไม่เหมือนตาแก่ใกล้อายุสามร้อยปีเลยสักนิด
เห็นมุมปากเขากดลงเล็กน้อย ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายของผู้อยู่เบื้องบน จิ่วหลิงกลับหัวเราะออกมาตรง ๆ ถึงตกอยู่ในอันตรายก็ยังยโสไม่ลดละ เขาไม่กลัวตาย หรือมั่นใจเต็มที่ว่าทหารยามของตระกูลวูล์ฟจะรีบมาถึงแน่?
ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ นะ สำหรับยอดฝีมือระดับท็อป 3S ที่ช่วยกันสนับสนุนความชั่วนั้น เพราะโกรธจัดเกินไป ฉันเลยเผลอจัดการส่งพวกเขาไปสบายกันหมดแล้ว ก็พวกเขาแข็งแกร่งเกินไปจริง ๆ ต่อให้ความผิดของพวกเขาถูกเปิดโปง รัฐบาลสหพันธ์ก็คงจับกุมพวกเขาไม่ได้ แถมอาจยื่นข้อเสนอสารพัดเพื่อรับพวกเขาเข้าทำงานด้วยซ้ำ
หมาไม่เคยกินอึไม่ได้ จิ่วหลิงไม่เชื่อหรอกว่าไอ้พวกสารเลวที่ชินกับการเดินทางคดเพื่อโกยผลประโยชน์มหาศาลจะสำนึกแก้ตัวจริง ๆ ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจส่งพวกเขาขึ้นสวรรค์ เผื่อพระเจ้าของพวกเขาจะยอมให้อภัย
ตาแก่พุงพลุ้ยที่ยืนอยู่ข้างวอร์ดสัน หน้าตาเหมือนพระศรีอริยเมตไตรยกลับไม่ได้แข็งกร้าวขนาดนั้น เขายิ้มอย่างอ่อนโยนพลางเกลี้ยกล่อม “ทุกคนใจเย็น ๆ กันหน่อย มีอะไรก็พูดกันดี ๆ